Pijelonefritis najčešće nastaje kada se bakterije iz donjih mokraćnih puteva prošire do bubrega. Za razliku od upale mokraćne bešike, zahvata bubrežnu karlicu i bubrežno tkivo. Može biti akutan, sa naglim pogoršanjem stanja, ili hroničan, sa blagim ili neupadljivim znacima. Mogući znaci su povišena temperatura, bol u predelu bubrega, promene u mokrenju, pojačana žeđ, povraćanje i malaksalost, ali nijedan od njih sam po sebi ne potvrđuje dijagnozu. Rizik mogu povećati kamen u mokraćnim putevima, otežano oticanje urina, anatomske nepravilnosti i stanja koja slabe odbranu organizma od infekcije. Infekcija može dovesti do trajnog oštećenja i smanjene funkcije bubrega, a u težim slučajevima i do sepse, odnosno opasne sistemske reakcije na infekciju. Veterinar postavlja dijagnozu na osnovu pregleda, analiza urina i krvi, urinokulture kojom se otkrivaju bakterije u urinu i, po potrebi, ultrazvuka ili drugih snimanja. Lečenje obično uključuje antibiotik odabran prema nalazu urinokulture i osetljivosti bakterija, uz potpornu terapiju i rešavanje pridruženih problema. Ishrana se prilagođava ako za to postoji potreba, naročito pri smanjenoj funkciji bubrega, a kontrolni pregledi služe za procenu uspeha lečenja.