Urea nastaje u jetri pretvaranjem toksičnog amonijaka, koji se stvara pri razgradnji proteina, u manje toksično jedinjenje. Krvlju dolazi do bubrega i izlučuje se uglavnom urinom. Njena koncentracija u krvi zavisi od stvaranja uree i njenog izlučivanja, pa povišena vrednost ne znači nužno bolest bubrega.
Referentni raspon uree zavisi od laboratorije i metode merenja, pa rezultat treba porediti sa rasponom navedenim na nalazu. Neke laboratorije prikazuju azot uree u krvi (BUN), a ne samu ureu; te vrednosti imaju drugačije referentne raspone i ne treba ih direktno porediti. Odstupanje se procenjuje uz uzrast psa, ishranu, hidrataciju i druge nalaze.
Povišena urea može se javiti kod smanjenog izlučivanja usled bolesti bubrega, dehidracije ili prepreke oticanju mokraće. Može porasti i zbog obroka bogatog proteinima, krvarenja u sistemu za varenje ili pojačane razgradnje telesnih proteina. Teško narušena funkcija bubrega može dovesti do uremije, stanja sa nakupljanjem otpadnih materija i simptomima kao što su gubitak apetita, povraćanje i izrazita malaksalost. Uremija nije isto što i izolovano povišen nalaz uree.
Povišena urea nije samostalna dijagnoza. Veterinar je tumači zajedno sa simptomima, kreatininom, analizom urina i drugim potrebnim pregledima. Lečenje zavisi od uzroka, a ne samo od visine uree; infuzije i terapijska ishrana primenjuju se kada su opravdane nalazima. Snižena urea može se javiti, između ostalog, pri malom unosu proteina ili smanjenom stvaranju uree u jetri i takođe zahteva tumačenje u kontekstu ostalih nalaza.
