Pseći herpesvirus tipa 1 (CHV-1) je DNK virus koji nakon infekcije može trajno ostati u organizmu u latentnom, odnosno neaktivnom obliku. Pri stresu ili slabljenju imuniteta virus se može ponovo aktivirati i izlučivati, čak i bez vidljivih znakova bolesti.
Virus se prenosi prvenstveno bliskim kontaktom sa sekretima iz nosa, usta ili polnih organa zaraženog psa. Moguć je i prenos pri parenju, sa majke na štence kroz posteljicu, tokom porođaja ili nakon njega. Rizik od širenja veći je tamo gde više pasa boravi u bliskom kontaktu.
Kod odraslih pasa infekcija često prolazi bez simptoma. Mogu se javiti blage respiratorne tegobe, poput kijanja, kašlja i iscetka iz nosa, kao i promene na sluzokoži polnih organa. Infekcija može biti povezana i sa reproduktivnim problemima, uključujući gubitak graviditeta i mrtvorođenu štenad. Ovi znaci nisu specifični za herpesvirus i sami po sebi ne potvrđuju infekciju.
Najveću opasnost virus predstavlja za štence u prve tri nedelje života. Infekcija kod njih može brzo zahvatiti više organa i dovesti do uginuća. Mogući znaci su odbijanje sisanja, slabost, uporno cviljenje, bol u stomaku, dijareja, otežano disanje i snižena telesna temperatura. Takvi znaci kod novorođenog šteneta zahtevaju hitan veterinarski pregled.
Dijagnozu postavlja veterinar na osnovu kliničke slike i laboratorijskih ispitivanja, uključujući PCR test kojim se otkriva genetski materijal virusa. Rezultat zavisi i od vrste uzorka i vremena uzorkovanja. Lečenje se prvenstveno zasniva na potpornoj nezi; ne postoji pouzdano delotvorna antivirusna terapija za teško obolelu novorođenu štenad. Prevencija obuhvata higijenu i ograničavanje kontakta gravidnih kuja i novorođenih štenaca sa drugim psima. U nekim zemljama dostupna je vakcina za gravidne kuje, namenjena zaštiti štenaca preko majčinih antitela.